نطفه شمرده شده ، و مبدء حيات گياهى آب باران ، در واقع اين دو نمونه برجسته حيات هر دو از آب سرچشمه مىگيرند ، آرى قانون خداوند ، قانون واحد و گسترده اى در همه جا است . بعد به يكى ديگر از درختان پر بركتى كه از همين آب باران پرورش مىيابد اشاره كرده مىگويد : علاوه بر اين باغهاى نخل و انگور و ميوه‌هاى ديگر « درختى ايجاد كرديم كه از طور سيناء مىرويد و از آن روغن و « نان خورش » ( 1 ) براى خورندگان بدست مىآيد » ( * ( وَشَجَرَةً تَخْرُجُ مِنْ طُورِ سَيْناءَ تَنْبُتُ بِالدُّهْنِ وَصِبْغٍ لِلآكِلِينَ ) * ) . در اينكه منظور از « طور سيناء » چيست ، مفسران دو احتمال عمده داده‌اند : نخست اينكه اشاره به همان « كوه طور » معروف است كه در صحراى سينا قرار دارد ، و اگر مىبينيم كه قرآن در اينجا درخت زيتون را به عنوان درختى كه از كوه طور مىرويد توصيف كرده به خاطر آن است كه عربهاى حجاز هنگامى كه از بيابانهاى خشك اين منطقه مىگذشتند و به شمال رو مىآوردند نخستين منطقه اى كه در آن به درختهاى پر بار زيتون بر خورد مىكردند ، منطقه طور در جنوب صحراى سيناء بوده است ، مشاهده نقشه جغرافيايى اين مطلب را به خوبى روشن مىكند . احتمال ديگر اينكه طور سيناء جنبه توصيفى دارد و به معنى « كوه پر بركت » يا « كوه پر درخت » يا « كوه زيبا » است ( چون « طور » به معنى كوه و « سيناء » به معنى پر بركت و زيبا و مشجر است ) . واژه « صبغ » در اصل به معنى رنگ است ، ولى از آنجا كه انسان به هنگام

--> ( 1 ) غذايى كه همراه با نان مىخورند .